Heen Europa

Marokko/west-Sahara

Mauritanie

Senegal

Gambia

Mali

26 en 27 november 2009

Vandaag is het donderdag en we horen zojuist dat het offerfeest (Tobaski) in Gambia een dag eerder wordt gevierd en waarschijnlijk het hele weekend zal duren. Dit betekent dat we niet naar Banjul kunnen om onze auto invoering te verlengen, of naar een garage om de dynamo te laten maken. Gerrit en Mark gaan samen met de auto van Gerrit geld halen en boodschappen doen terwijl de dames op de camping een wasje met de hand doen (helaas geen wasmachine:-)) en lekker genieten van de zon. Tegen het middag uur komen de heren terug. Ze hebben stad en land afgezocht naar grote flessen water en cola (coca of pepsi en niet de lokale), wat in Gambia niet makkelijk is te krijgen. Tevens hebben ze 'mama africa' leren kennen, een oude dame met een prothese die aan het scheuren was. De heren hebben besloten 's middags naar haar terug te keren en met de spullen die zij bij zich hebben, proberen de prothese te repareren. 

Met secondelijm en ductape gaan de heren na de lunch op stap. Aan het eind van de middag komen zij terug. moe, nat van het zweet, maar voldaan. Het is gelukt de prothese te repareren en 'mama africa' kan er weer een tijdje tegen aan.

Tussendoor wordt er ook nog gebeld met de vervoersmaatschappij in Nederland, waar en wanneer de dynamo is. Tevens wil Mark dat zij de dynamo doorsturen naar Gambia. We bellen vaak en worden bijna nooit terug gebeld, maar het goede nieuws is dat hij terecht is en vrijdag in Dakar land. Ze voelen zich helaas niet verantwoordelijk voor de verdwijning en willen ook totaal niet meewerken aan het doorsturen naar Gambia. (terwijl dit wel was toegezegd). We krijgen een naam en een telefoonnummer in Dakar en we moeten het verder zelf uitzoeken. Ook de reisverzekering vergoedt de kosten niet, maar de man aan de telefoon gaat zijn boekje te buiten en belt in ieder geval met de man in Dakar en legt in goed Frans uit wat de noodzaak is en het verzoek z'n best te doen de dynamo naar Gambia te krijgen.

Het is ver over de 30 graden, dus de rest van de dag en de volgende dag brengen we door met luieren, bellen, lezen, wassen, wandelen in de omgeving en lekker uitrusten.  Wel wordt de accu van Maatje opgeladen door een acculader van de campingeigenaar. 

28 en 29 november 2009

Het is de dag na het offerfeest in Gambia en we zijn het luieren wel een beetje zat. het is bewolkt en voor ons gevoel zelfs een beetje fris met 'slecht' 24 graden :-). We gaan naar Serekunda met de lokale bush-taxi (klein busje die tussen twee steden/dorpen rijdt). We slenteren door de stoffige straatjes en marktjes, waar nog duidelijk te merken is dat het offerfeest nog niet over is; het is rustig en slechts enkelen verkopen hun spullen op de markt.

In de middag lopen we via Sukuta terug naar de camping. De rest van de dag hangen we een beetje op de camping.

Ook de volgende dag doen we weinig tot niets, het blijft natuurlijk wel vakantie!!!

30 november 2009   

Het is maandag, na het offerfeest en dus kunnen we weer proberen wat te regelen. Eerst naar Banjul om het invoerbewijs van de auto te verlengen. Na wat zoeken kwamen aan bij de douane. We waren intussen wel wat gewend bij de grens en waren benieuwd wie en wat zij hier weer zouden proberen. Maar na 5 minuten stonden we weer buiten! De verlenging bestond uit een handtekening met stempel op de achterkant van het formuliertje en klaar. Het ging zelfs zo snel dat wij dachten dat we het niet goed hadden begrepen, maar het ging echt zo. De douanier wees zelfs de door de inmiddels bekende "ik help u wel even" meneer geopperde te geven kado's van de hand. Een nieuwe ervaring. 

We hadden dus veel tijd over. Gerrit en Jorina zijn op zoek gegaan naar een school met internet voor stichting Mirre (zie togetherforafrica.nl) en wij zijn met Maatje naar de landrover garage gereden. Eens kijken wat een dynamo kost om een betere afweging te maken wat te doen met die in Dakar. De beste optie was namelijk om terug te gaan naar Dakar om de dynamo persoonlijk bij het vliegveld af te halen. Met het vliegtuig zou dit op 3 dagen en 300 euro uit komen, met de taxi net zo snel, maar goedkoper en zeker minder relaxt. Zelf terug rijden is natuurlijk geen optie (ivm lege accu). De garage had geen nieuwe of 2e hands dynamo liggen, maar ze hadden wel een hele goede elektromonteur. Hij wilde wel even kijken.   Maatje had amper haar motorkap geopend en 3 monteurs sprongen eronder. Allereerst de geweldige motor bewonderend en daarna als vanzelfsprekend werd de dynamo uitgebouwd. Dat viel nog niet mee, omdat de extra ventilator de uitbouw van de dynamo wat lastig maakte, maar de handige en vooral volhardende monteurs klommen boven, onder en over de motor en met ´n 3-en was het zo gedaan. De elektromonteur ging met dynamo, een accu en een lampje aan het meten en de diagnose: de diode was kapot. Hij ging aan de wandel en na een uurtje kwam hij terug met een nieuwe. De dynamo werd weer met z'n 3-en ingebouwd, met een veelvuldig 'sorry voor het lange wachten'. 

Na 3 uur was de dynamo gerepareerd en deed Maatje het weer als vanouds. De rekening: 25 euro materialen en 10 euro arbeidsloon. Het bellen naar het vervoersbedrijf in Nederland waar de dynamo is of komt heeft ons meer gekost!!! Jullie begrijpen, de dynamo in Dakar kan de man van het vervoersbedrijf op een plek stoppen waar de zon niet komt en is nu weer op weg terug naar Nederland. Jammer voor het goede werk van Herman en zijn inspanningen om 'm zo snel mogelijk bij ons te krijgen (voor Herman: maar je hebt (of krijgt hoop ik) nu wel een heel bijzonder exemplaar uit Dakar, met weinig kilometers, maar wel veel vlieguren). 

Na het avontuur bij de landrover garage zijn we teruggegaan naar de camping. Daar aangekomen kon Gerrit aan de grijns op Mark zijn gezicht al zien dat de dynamo gemaakt was. Zo, dat hoofdstuk hebben we gehad.

1 december 2009

Vandaag is het plan om een aantal bekenden op te zoeken in Tanji. We weten niet of ze er zijn, maar laten we maar eens kijken. Aangekomen in Tanji (een visserplaatsje) gaan we op zoek naar de lodge waar we in 2006 zijn geweest (Paradise Inn). Zandweg op en maar goed kijken. En ja hoor, daar staat een bordje en we gaan ook enkele stukken herkennen. We worden hartelijk ontvangen en we herkennen er nog 2 van de medewerkers. Met een lunch, bekijken we samen de foto's en halen  herinneringen op. We vragen nog naar twee anderen en de weg naar hun huis. Omdat alle wegen op elkaar lijken en allen even zanderig en soms te smal voor Maatje zijn, moeten we midden in het dorp het nog maar eens vragen. Omringd door 20 kinderen rijden wij met een foto in de hand en allerlei handjes die een kant opwijzen, richting het huis van Saidou (leraar in het oosten van Gambia). Hij is niet thuis, maar we worden uitgenodigd plaats te nemen en hij wordt gebeld dat wij er zij. Ook hier begint het ophalen van herinneringen, het bekijken van foto's en het veelvuldig handje schudden van de hele familie van de compound (niet geteld, maar ik schat dat we wel 40 handen hebben geschud: broer, vrouw, vrouw van de broer, vader, 2e vrouw van de broer, neefje, nichtje nog een nichtje en nog één en......). We worden binnen uitgenodigd en Marga heeft al snel een baby van 1 week in haar armen. Het is bijna thuis:-) We eten nog een lokaal 'brinta papje' waar we geen nee tegen mogen zeggen ( special voor gasten), bekijken zijn nieuwe huis in aanbouw en gaan met veel gezwaai weer terug. De uitnodiging van zijn 2e moeder ( ja mannen hebben daar meerdere vrouwen) voor het avondeten hebben we vriendelijk afgeslagen. (Gelukkig) hadden we met Gerrit en Jorina afgesproken hen mee uit eten te nemen. Het was de laatste avond samen. Morgen vertrekken zij naar het oosten om via Senegal en Mali, naar Burkina te vertrekken naar hun project. Een afsluiting van 4 weken  met grappige en vervelende ontmoetingen, helpende handen, spelletjes en gezamenlijke maaltijden en vooral veel gezelligheid. We hopen elkaar onderweg weer ergens tegen te komen.

De komende dagen reizen we verder door Gambia. O ja en voor wie het wil weten, een paar dagen bewolking gehad maar erg warm. Vandaag schijnt de zon weer.

Hier alvast wat foto's van Gambia

2 t/m 5 december 2009

We zouden verder reizen, maar we hebben toch maar besloten om nog en paar dagen hier te blijven. De olie en oliefilter van de auto moesten na bijna 7000 km ververst/vervangen worden en mochten de assen en wielen wel een smeerbeurtje hebben. Dus een half dagje garage, hoop nieuwe vrienden en vele nieuwe bewonderaars voor ons avontuur en weer prima voor elkaar. En dan denk je we hebben alles wel gehad, maar nee hoor de koelkast ging kapot (net nieuw!) en Marga zakte door de campingstoel (hoe kan dat nou??). Dus zijn er weer twee nieuwe uitdagingen, waar koop je in Gambia een campingstoel en koelkast geschikt voor de auto. Na een middagje zoeken hebben we een nieuw koelkastje (veel kleiner dan we hadden, maar alles beter dan niets). De campingstoel is een plastik stoeltje geworden. Want een inklapbare campingstoel kennen ze hier niet. 

We zijn ook nog een dagje aan het toeren geweest in de omgeving, Marga had iets op internet gezien in Gunjur waar een Nederlandse vrouw een project met microkredieten voor de vrouwen doet en dat wilden we gaan bekijken. Na een poosje zoeken kwamen we op de juiste zandweg (straatnamen hebben ze niet) en reden toen langs een gebouw waar een bekend logo op een gebouwtje stond en een ziekenauto. Hé, volgens mij is dit een project van Ivonne en Fred uit Veendam (www.stichtingkinderhulpgambia.nl). Laten we eens gaan kijken. We werden gelijk hartelijk ontvangen en kregen een rondleiding door het kleine ( 4 bedden) ziekenhuisje door de lokale verpleegkundige en de apothekers assistente. Tevens zijn we in het kraamkliniek geweest dat er staat door de hulp van de stichting van Fred en Ivonne. Alles was (gelukkig) leeg. Wel wisten ze ons te vertellen dat er gisteren een babytje geboren was van de compound ernaast. We werden uitgenodigd om naar de baby te gaan kijken, maar dat hebben we maar niet gedaan omat we ook nog op zoek waren naar het andere project. Na het  geven van een kleine donatie voor de kliniek zijn we weer gegaan. Het was leuk om dit te zien omdat we al veel hadden gehoord van de stichting en het nu ook eens konden zien.

Na nog wat heen en weer rijden over de zandweg toch maar eens vragen of iemand Papa's Freedom kende, want hier waren we naar op zoek. En ja hoor, jongens die net uit school kwamen konden ons uitleggen hoe we er zouden komen. Aangekomen vertelde de hulp dat de baas er niet was. Nou jammer dan gaan we weer. Net als we willen wegrijden komt er en auto aan. We worden me open armen ontvangen door Linda eigenaresse van Papa's Freedom. Dit is een klein bed & breakfast.  Daarnaast verleent Linda microfinance voor vrouwen uit de omgeving om zo een mogelijkheid voor hen te creëren een eigen zaakje te starten (naaiatelier, groentetuin, enz. Zie ook www.makadif.com).   

Linda heeft ons verteld hoe ze in Gambia terecht is gekomen en wat ze hier allemaal doet. Erg leuk. Na een kop thee en een plaatselijk 'vispasteitje' (naam vergeten) hebben we afscheid genomen en zijn terug gegaan naar de camping.

Vandaag is het 5 december voor ons geen sinterklaas (deze hele vakantie is sinterklaas :-). De meegekregen chocolade letters van Bianca hadden we al stiekem eerder opgegeten:-)) De verleiding was te groot om zo lang te wachten. Verder vandaag wat gelezen en geluierd en nog wat kleine dingetjes aan de auto gedaan.

Morgen reizen we echt verder richting het oosten van Gambia. 

Groetjes van ons en tot het volgende verslag!!!!

6 december 2009

Vandaag weer vroeg uit ons autobedje opgestaan om via de zuidelijk weg langs de rivier naar het oosten van Gambia te rijden. Tot aan Brikama een goede weg (asfalt), maar daarna werd het al snel slechter. Het asfalt dat er ligt zit vol scheuren en gaten. De snelheid gaat eruit en tot aan Soma is het piste rijden. Soms is er helemaal geen asfalt, maar alleen een verharde zandweg met wasboard. Met het zoeken van de juiste snelheid 'zoef' je daar gemakkelijk overheen.

In Soma een heel vriendelijke en makkelijke politie en douane controle die het laat lijken dat je in een ander land komt, maar we zitten nog steeds in Gambia. De weg wordt iets beter (zelfs een stuk geasfalteerd door Ballast Nedam) en de snelheid gaat er alleen maar uit voor de vele politie/douane of militaire stops. Allen even vriendelijk en willen gewoon even een klein praatje maken om hun saaie lange dag te doorbreken. Sommigen willen zelfs heel graag ons adres en telefoonnummer (een status voor Gambianen om te kunnen zeggen hoeveel Nederlandse 'vrienden' ze hebben). We krijgen zelfs uitleg waar de president woont, maar dat we helaas niet op de koffie kunnen en we worden ook nog uitgenodigd voor een rondleiding over een paramilitaire basis. Alles wordt even vriendelijk aangehoord en bedankt. We willen gewoon verder. Maar dan wordt de weg toch weer slecht (gaten soms zo diep als een voetbal: de bekende potholes) en na 7 uur rijden en 250 km besluiten we te stoppen in Georgetown. We moeten nog een heel klein pondje over. Met ruimte voor slechts 2 auto's rijden we de pond op die met handkracht naar de overkant gaat. Dat wil zeggen, alle mannen wordt geacht aan een kabel te trekken zodat we aan de overkant komen.

Op de pond leren we een jongen kennen die de zoon blijkt te zijn van één van de auberges daar. We kunnen uiteraard daar overnachten en gewoon in Maatje blijven slapen. De auberge is een heel kleine compound met een paar kleine huisjes en een binnenplaats net groot genoeg voor 2 auto's. De mensen zijn aardig en het ziet er goed uit. We worden omringd door lokalen die van alles van ons willen weten en die nog liever willen dat we ze inhuren om van alles en nog wat te bekijken. Ze willen zelfs een feestje met muziek en dans voor ons organiseren. We bedanken vriendelijk en geven aan alleen wat te willen eten en morgen weer verder te reizen (we hebben lang genoeg stil gestaan). We eten in een kleine restaurantje verderop van een Engelsman en gaan op tijd naar bed. Maar hoe we ook draaien we kunnen de slaap niet vatten, want vlak naast ons is een groep jongeren druk in de weer met veel luid gepraat. Het is middernacht geweest en Mark is het zat. Hij klimt uit de auto en gaat naar de groep toe. Hij geeft aan dit niet fijn te vinden en hij wil rust en slapen. De jongens bieden direct hun excuus aan, staan op en gaan buiten de poort zitten. We kunnen eindelijk slapen.

7 december 2009

We staan weer op tijd op. We willen vandaag via Basse Sante Su over de grens naar Senegal en naar Tambacounda. Bij het ontbijt wordt nogmaals excuus aangeboden voor de overlast en dat het hun speet. Mark geeft aan dat het goed is en met name door hun snelle en nette reactie. De man legt ons vervolgens uit dat de buurvrouw na een lang ziektebed gisteravond is overleden. Of we ook een luid geroep door het dorp hebben horen gaan? Die hebben we inderdaad gehoord. Dat was de aankondiging van haar overlijden. Ze was een goede vriendin en gisteravond waren ze (enigszins luid, waarvoor wederom excuus) hun verdriet en haar leven met elkaar aan het bespreken. Dit keer was het onze beurt om ons excuus te maken en ons medeleven te betuigen. De uitnodiging voor de uitvaart slaan we vriendelijk af en we vertrekken richting Senegal. Wederom met het pondje en wederom helpen we mee de overkant te bereiken.

We vervolgen onze weg richting Basse, maar dan volgt onze volgende uitdaging: ongeveer 35 kilometer voor Basse is de koppeling verdwenen, d.w.z. geen koppeling meer en dus ook niet meer mogelijk te schakelen. En met zo'n beroerde weg is dat wel noodzakelijk. We parkeren Maatje en Mark kruipt onder de auto. Het reservoir is (alweer!) leeg. Bijvullen en onder de auto ontluchten en we moeten verder kunnen. Helaas! Zodra de koppeling wordt ingedrukt, spuit de vloeistof uit de cilinder bij de versnellingsbak. Er is duidelijk een ander probleem. Wat nu? Na een kort telefoontje met Dakar wordt duidelijk dat we moeten sleutelen. We rijden verder, maar zonder koppeling. Starten in de 1e versnelling, hobbelend wegrijden en zoekend naar de juiste snelheid om te kunnen schakelen naar 2, rijden we met een slakkengangetje de 35 kilometer naar Basse. Onderweg komen we nog een paar politieposten tegen die soms lachend, soms vreemd kijkend hoe wij stoppen en wegrijden (hobbeldehobbel, gas, gas, schakelen en met een slakkengangetje verder).

In de middag komen we aan in Basse en we zoeken de camping Tradition op aan de rivier en vlak naast de veerboot, een mooie plek. Via een medewerker van het naastgelegen MRC (hierover later meer), komen we aan bij de vriendelijke campingbaas. Mark kruipt onder de auto en het blijkt dat de leiding in de cilinder bij de versnellingsbak is gescheurd. De campingbaas kent nog wel een vriendje die monteur is en direct kan helpen. Wij zijn 'blij' dat het in Gambia gebeurt, omdat we hier goed met ons engels uit de voeten kunnen. 5 minuten later staan 3 locals onder de motorkap te sleutelen. Het zijn guinesen die alleen frans spreken, maar met de campingbaas als vertaler komen we er wel uit. Na een 2 uurtje sleutelen, luidt de diagnose: kapotte leiding en ook het rubber moet vervangen worden. Hij vindt ook een lekkage bij de andere cilinder en wil deze ook nakijken. Grondig werk, dus laat maar gaan. Inmiddels is het donker geworden en de monteurs komen morgen terug. 

Wij installeren ons, maken een gemakkelijk prutje en gaan slapen. 

8 en 9 december 2009

De volgende 2 dagen staan in het teken van sleutelen. Dat wil zeggen, 3 monteur die druk aan het sleutelen zijn. Om de andere cilinder te kunnen bekijken, moet en deel van het platwerk worden verwijderd en aan het einde van de 2e dag sleutelen, is de diagnose: beide cilinders zijn lek en kunnen het beste is zijn geheel vervangen worden. Ook een op doorreis  kijkende Nederlandse monteur geeft het advies beter nu alles goed dan later een probleem erbij in het midden van de bush. De monteurs gaan dus beide cilinders vervangen. Gelukkig is hier een medisch centrum (MRC) die met heel veel Landrovers rijden en dus zijn de onderdelen snel gevonden. Nu alleen nog inbouwen. 

Wij vermaken ons intussen op de camping met de kinderen van de campingbaas (voetballen, tekenen, hangen, woordjes leren, enz.), de 'ach en wee's' van de campingbaas die vooral zelf vindt dat hij het zwaar heeft, zijn bezoekende vrienden (eentje heft de nieuwste laptop incl. HDMI (waarvan hij overigens niet weet hoe te gebruiken. Mark heeft hem geleerd een document te openen en de laptop uit te zetten!!), merkkleding en toch aan ons durven vragen om geld omdat hij niets heeft). Ook de geit die even verderop op het terrein is overleden en nu het voer is van gieren trekt onze aandacht. En dan is er natuurlijk nog het lokale leven buiten de camping: de wasvrouwen aan de oever, de pond over de rivier, de kleine bootjes die kleine dingen naar de overkant brengen, de geuren en geluiden van Afrika: prachtig!.

Het inbouwen van de cilinders gaat intussen voorspoedig, maar de koppeling weigert te werken. Na 2 uur blijven bijvullen, pompen en lucht aflaten, gaat Mark toch maar eens zelf onder de auto kijken. Tot zijn grote schrik ziet hij dat de cilinder bij de versnellingsbak ondersteboven is ingebouwd. De monteurs haasten zich weer onder de auto en plaatsen de cilinder op de door Mark aangegeven manier. Nu moet het toch snel gaan lukken. Maar na 2 uur is er nog steeds geen koppeling en wil het nog steeds niet werken. 

Het is inmiddels donker aan het worden als de eerste tekenen van een wekende koppeling in zicht komen. Gezamenlijk wordt besloten de volgende morgen het werk af te maken en dan kan er ook worden getest. 

De volgende morgen wordt het werk afgemaakt en de testrit kan beginnen. De koppeling doet het, weliswaar raar, maar het werkt. Met gemengde gevoelens worden de monteurs bedankt en betaald. In de middag doen we boodschappen en brengen een bezoek aan het naastgelegen MRC. Dit is een medisch onderzoeksbureau gefinancierd door een Engelse stichting (vandaar de landrovers en zoals later blijkt ons geluk). Hun doel is zoveel mogelijk onderzoek te doen naar ziektes en vinden van geschikte medicijnen in Gambia. Het heeft een eigen lab en de hele dag gaan brommertjes en landrovers op pad om samples te halen bij buitenposten en gezinnen die meedoen aan het programma. Kinderen t/m 4 jaar staan regelmatig bloed af tegen kosteloze medische hulp als ze dit nodig hebben. De vrouw die de lokatie in Basse Sante Su runt, hebben we al meerdere malen in Gambia ontmoet (was dit een voorteken?!). Een aardige vrouw die samen met Mark de campingbaas heeft proberen te helpen minder te klagen en meer aan het werk te gaan. 

10 december 2009

Maatje is gerepareerd en we willen nu toch echt naar Senegal. Bijtijds op en al handen schuddend vetrekken we. Hoewel. Maatje gaat in z'n achteruit, maar daarna niet meer in de 1e versnelling. Motor uit en in de eerste wil wel. We vertrekken toch. Maar nog maar net buiten de camping voelt de koppeling weer niet goed. Mark besluit direct linksaf te slaan naar het MRC, die namelijk de dag ervoor hadden aangeboden het probleem te willen oplossen. We hadden dit nog vriendelijk afgeslagen want we hadden al monteurs die het zouden oplossen, toch?! Niet dus!

Op het terrein van het MRC is een echte garage met twee monteurs die alles van Landrovers weten. Zij wilden met alle plezier kijken naar het probleem. Na 15 minuten wist de monteur al wat het probleem was. De !@#@#!@# van een vorige had de verkeerde rubbers gebruikt, waardoor deze nu niet meer bewoog en er dus ook geen druk meer opgebouwd kon worden. Kortom, !@# werk en geen koppeling. Ook de andere cilinder was verkeerd geplaatst en bovendien hadden ze nog een leiding verbogen die nu gescheurd was. We baalden!!!!

Maar de medewerkers van het MRC waren zeer vriendelijk en boden alle hulp aan. Het duurde wel weer de hele dag, maar uiteindelijk was de koppeling gemaakt, werkte die zo soepel als nog nooit tevoren (sorry Emiel:-) ), hadden we een kamer op het terrein met een warme douche (sinds 2 weken), eten en de hele dag zeer aardige en meevoelende en 'alles komt weer goed' steun betuigingen. En ze wilden het niet eens in rekening brengen! We hebben de monteurs een dagloon als dank gegeven en een kleine bijdrage aan het MRC, want we waren o zo blij!!!

Schoon, moe en opgetogen dat we na 5 dagen vertraging dan toch eindelijk verder konden, gingen we slapen.

11 december 2009

Het is vrijdag en we zijn op weg, dit keer echt. Maatje schakelt geweldig en we rijden naar de grens. De weg is niet meer dan een zandweg vol met gaten en kuilen als gevolg van de regen, met af en toe een paar hutjes. Na een uurtje komen we bij de Gambiaanse grens waar we vriendelijk en gemoedelijk worden geholpen. Dan een stukje niemandsland en de grens naar Senegal. Ook hier alles even vriendelijk en snel en na een half uurtje zijn we in Senegal.

We vervolgen onze weg naar Tambacounda. Het eerst gedeelte nog steeds een zandpad, later gevolgd door asfalt met de bekende potholes. In het begin van de middag bereiken we de stad. We installeren ons bij een auberge. In de middag doen we de nodige boodschappen en werken onze verhalen bij op het internet. 

Morgen gaan we richting de grens van Mali. Waarschijnlijk niet al te ver. We zoeken een camping waar de nodige wasjes kunnen doen en de auto kunnen uitsoppen, want de wegen zijn niet alleen slecht, maar zorgen ook voor heel veel rood zandstof in de auto.

Foto's Gambia deel 2 

zie vervolg naar Senegal deel 2

M&M