 |
Marokko&West-Sahara | |
|
Marokko&West-Sahara | |
|
|
5 en 6 november 2009 Er was verteld dat de overtocht naar Marokko 24 uur zou duren. Nou we kunnen jullie vertellen dat dit toch iets anders is gelopen. Als eerste moesten alle auto's per stuk op kenteken en chassis nummer worden gecontroleerd. Dan doen ze natuurlijk met veel minder mensen dan er auto's staan. Uiteindelijk een 2 uur later kunnen we aan boord. De tocht liep verder voorspoedig. Uitzicht op Spanje, uitwaaien in de wind, Rummikub met z´n 3-en (Gerrit las alleen de spelregels voor) op een geïmproviseerde tafel van een trap met twee laatjes uit een kast en met eten: 's middags pasta, 's avonds pasta en de volgende dag weer pasta.
Maar dan eindelijk is Tanger en dus Afrika inzicht. Maar ook duurde het nog lang(er) voordat we van boord konden. De eigenaren van een Punto, Scenic en Transit waren nog lekker op het dek van de zon aan het genieten en vergaten hun auto en hielden dus alle anderen op. Toen ook zij (onder luid applaus van alle wachtende) hun auto's verplaatsten, stond ons niets meer in de weg om na 29 uur eindelijk weer voet op Afrikaanse bodem te zetten, ons avontuur tegemoet. Op naar de douane. Wij konden zo doorrijden na natuurlijk weer de vraag: "heeft u ook een pistool mee?" Lijkt wel een standaard vraag. Net als vorig jaar konden we vertellen dat we geen pistool bij ons hadden en mochten we doorrijden. Alle stempels en papier werk was al op de boot gedaan. Zo dat gaat lekker snel. Kunnen we voor het donker nog even naar de winkel en op zoek naar de camping. Nou dit liep toch even weer anders. Gerrit en Jorina worden verzocht naar een ander loket te gaan waar ze vervolgens meer dan en uur zoet zijn geweest. Wij hebben zolang gewacht op de parkeerplaats. Inmiddels was het donker geworden en komen Gerrit en Jorina door de douane. We rijden door naar de winkel om snel nog wat avondeten te halen en vervolgens zoeken we de camping op. Dit was allemaal binnen een 11/2 uur geregeld. Heerlijk potje gekookt en nog lekker buiten kunnen zitten. De volgende dag blijven we op de camping, lekker relaxen, doen een wasje, maken de extra toeter (die deed het niet meer) en wandelen die middag naar de zee.
Morgen rijden we naar Mohammedia (net boven Cassablanca).
7 en 8 november 2009 Na het ontbijt gaan we alles oppakken en rijden eerst naar Marjane (grote supermarkt keten) waar we boodschappen inslaan voor de komende 3 dagen daarna rijden we door naar Asilah. Hier gaan we naar een intenetcafe die we nog wisten te vinden van vorig jaar. De site uploaden en daarna op zoek naar een plekje op een terras voor de lunch. Heerlijk omeletje gegeten en nog even door de medina gelopen. Om 3 uur gaan we richting Mohammedia over de snelweg we hadden nog bijna 300 km te gaan dus even doorrijden. Om half 6 wordt het toch al donker en we zijn er nog niet (in Afrika gaat het allemaal niet zo snel) er lopen weer allemaal mensen half over de snelweg en kinderen langs de weg die van alles willen verkopen en auto's zonder licht is ook heel normaal, dus uitkijken en snelheid aanpassen. Om half 7 komen we aan op de camping in Mohammedia, maken een lekker soepje met brood om daarna nog heerlijk de hele avond buiten te zitten met de zee als achtergrondmuziek. De volgende dag is weer een uitrust dag (ja, je moet je ook niet al te druk maken). Strandwandelingetje, en Gerrit en Jorina zijn fruit aan het halen. De sinaasappels worden op de camping geperst door de mannen. Morgen (maandag) moeten we naar Rabat om onze visum te regelen voor Mauritanië. Deze kunnen we in de ochtend (9 uur) aanvragen en dan dinsdag na 4 uur ophalen. We zullen zien hoe het gaat lopen:-)
9 november 2009 Om 7 uur gaat de wekker en het regent. Nou ja je kan ook niet alles hebben; het is in Marokko nu ook herfst, alleen de tempraturen zijn wat aangenamer (rond de 19 graden). Na een ontbijtje gaan we richting Rabbat waar we de visum moeten aanvragen. Het was druk op de weg en zelfs nog in de file gestaan in Rabbat (het lijkt wel op werken). We hadden een waypoint, maar die bleek toch niet helemaal de juiste. De auto's maar ergens geparkeerd en uiteindelijk hebben we maar gevraagd bij het gemeentehuis (althans we gaan er van uit dat dit het gemeentehuis is). Hier werd ons vriendelijk uitgelegd hoe we er moesten komen. Een klein stukje lopen en ja hoor daar is de Ambassade van Mauritanië. Er staan een hoop mensen en inmiddels was het half 11. We begrepen niet hoe al die mensen aan het formulier komen die moet worden ingevuld dus ook maar weer vragen. Het formulier moest aan een andere deur worden gehaald. Goed dit formulier invullen paspoorten bij de hand en pasfoto's. Nou dat is zo klaar kunnen we vanmiddag mooi Rabbat in. Nou dit liep toch even anders. De deur van de ambassade gaat af en toe open en er mogen 2 mensen naar binnen wat eeuwen lijkt te duren. Uiteindelijk heeft dit alles 3 uur geduurd. Ja in Afrika gaat het allemaal niet zo snel. Het was er zo druk omdat veel mensen aan de grens van Mauritanië waren teruggestuurd (2000km!), omdat besloten werd geen visa meer aan de grens te verlenen. Blij dat wij dit al wisten. Na een poosje de auto verderop gehaald en met wat drinken en cakejes geduldig blijven wachten. Toen het bericht dat ze er mee zouden stoppen vandaag. De moed begint te zinken, maar met andere overlanders uiteindelijk besloten de nu nog wachtende in volgorde af te handelen en dan te stoppen. Provisorisch werd er een lijstje gemaakt met je naam en een volgnummer wanneer je aan de beurt bent. Vervolgens werden er nummertjes uitgedeeld wanneer je aan de beurt bent (logisch hé?!). Maar goed, uiteindelijk zijn wij toch een keer aan de beurt. Paspoort, ingevuld papiertje en kopie paspoort ingeleverd en betalen. In 5 min. stonden we weer buiten. Morgen vanaf 3 uur kunnen we ons visum halen we zijn zeer nieuwsgierig hoe lang dit gaat duren. Weer wat boodschapjes gedaan en teruggereden naar de camping. Morgen gaan we naar Sale. Leuk om weer naar de medina (traditionele markt) te gaan om vervolgens morgenmiddag onze visum te halen. Vanaf 11 november gaan we een aantal dagen rijden om daar de grens naar Mauritanië over te gaan. Dus de komende dagen (waarschijnlijk) geen update, maar zolang we met toghetherforafrica rijden, wel life te volgen.
klik hier voor alvast wat foto's
Groetjes van ons en tot het volgende verslag.
10 november 2009 De wekker gaat weer om 7 uur, vandaag gaan we eerst naar Sale naar de medina, gezellige drukte en weer leuk om door heen te lopen ondanks dat we hier vorig jaar al waren geweest. De zon schijnt, de mensen zijn vrolijk en laten je in alle rust lopen. Mark koopt een colaatje en we wandelen verder door smalle straatjes en hele kleine winkeltjes het blijft leuk. We willen vroeg bij de ambassade zijn, want dat wordt natuurlijk weer lang wachten met al die mensen die hun visa komen halen. We hebben besloten een uur voor de officiële tijd al voor de deur te gaan staan. Ruim op tijd rijden we richting de ambassade, dwars door Rabbat. Een chaos van toeterende auto's en politiemannetje op elk kruispunt die het een draaglijke chaos weten te houden. Maar met het juiste waypoint was de ambassade snel gevonden. Zelfs zo snel dat we zelfs 2 uur voor de officiële tijd aanwezig waren. Da's mooi, toch. Helaas: de weg was al vol met visa aanvragers en een lange rij stond al voor de visapoort. Maar de deur ging wel af en toe open. Sterker nog: lachende en blije gezichten kwamen ons tegemoet. Toch maar even checken dan. En ja hoor. De visa deur was gewoon open en deelde ieders pasoort weer uit. Wij in de rij en na een uurtje wachten, mochten ook wij door de visa deur en nog geen 2 minuten later liepen ook wij te stralen van geluk met een visa in ons paspoort: een uitgeprint blaadje, bladvullend gelijmd in ons paspoort. en een stempel. En dat nog voor de officiële tijd waarop we 'm mochten halen. We hadden dus ineens tijd over. Die hebben we verder maar gevuld met het doen van boodschappen voor de komende 4 dagen en aftanken van de auto. Vanaf morgen gaan we weer kilometers vreten richting de grens van Mauretanië.
11 t/m 14 november 2009 Hier zijn we weer. Een paar dagen samengevat. Na kilometers vreten eindelijk weer tijd en de mogelijkheid om de site bij te werken. Klinkt toch raar: ben je niet aan het werk en heb je het toch druk:-) Lees verder om mee te kunnen genieten wat we de afgelopen dagen hebben beleefd. 11 november we zijn weer vroeg vertrokken. Dat geeft niet want in Afrika is om 9 uur naar bed heel gewoon. Vol goede moed reden wij ons door de verschillende landschappen van Marokko. Na een korte lunchstop, bleek één van de gordels niet meer af te rollen. Na veel getrek en gestamp, bleek ook dit niet de oplossing. Dan toch maar het gereedschap erbij halen en het werkelijke probleem oplossen. In de bergen gestopt bij een gebouw waar vrouwen uit noten van een boom olie eruit persen en die weer verwerken in allerlei zeepjes en huidoliën. Leuke uitleg gehad van de eigenaresse en natuurlijk bedankt met het kopen van een souvenirtje. Uiteindelijk na 530 km via allerlei kronkelweggetjes door de bergen op zoek naar de camping van ons waypoint. Dorpje in en dan links en tada: een 4 sterren camping met zwembad, restaurant en nog meer luxe. De gemiddelde bezoeker was dan ook 50+, Frans en met een camper. Sommigen zo groot dat ze niet eens op de camping konden komen. Na het avond eten liepen dan ook vele zogenaamd de hond uit te laten langs onze voor hun toch wel bijzondere reisauto's. De 12e stond wederom in het teken van kilometers vreten. Ditmaal met en korte stop in Tiznit waar Roderick en Iris met Impie (auto) (www.impie-adventures.nl) stonden te wachten. Met z'n 3-en zijn we verder afgezakt. Een route voornamelijk langs een prachtige kustlijn. Onderweg hing er nog een donkere zandachtige wolk. Zandstorm dachten wij allen, maar het bleek mee te vallen. Na 330 km was de dag alweer om en we gaan naar de volgende waypoint camping, via een piste van 6 km. Maar na 1 km vonden we een mooie plek en zijn we gaan bushcampen. De eerste! Heerlijk stil en een geweldige sterrenhemel maakte het een prachtige plek. Toetje was een enorme kudde van schapen en geiten die ons passeerden in de schemering. De volgende dag weer vroeg op. Kilometers maken om bij de grens te komen (Frankrijk doorkruisen is vanaf nu een peulenschil). Maar nog voor het ontbijt vertrok Mark. Zonder iets te zeggen liep hij naar het gemekker van een kleine geit. Deze was afgedwaald en de groep verloren. Mark probeerde eerst de geit nog voor zich uit te drijven, maar uiteindelijk was hij toch sneller door hem gewoon op te pakken en de geit af te zetten bij de rest. Geit gelukkig, moeder geit gelukkig en Markie blij. We konden gaan. Met de 3 auto's gaan we verder op pad, maar niet voor lang. Bij het volgende dorpje werd Gerrit staande gehouden door de politie en de rest kon door rijden. Hij bleek niet gestopt te zijn bij een stopbord en kreeg daarvoor een boete. Hoe hij het ook probeerde de agent lachte vrolijk mee, maar bleef standvastig om de boete. Zelfs toen zijn pen het niet meer deed en Gerrit de zijne te koop aan bood voor de prijs van de boete. Helaas, Gerrit boete en oom agent geen pen. Verder oponthoud was er van de vele politieposten. Bij elk dorp en soms gewoon ergens waar we denken "wat doen ze hier?", weer agenten die om onze fishes (A4-tje met onze persoonlijke gegevens en die van de auto) vroegen. We hadden er veel gemaakt, maar we moeten er toch nog maar eens een paar bij kopiëren. Inmiddels zijn ook 2 motoren bij ons aangesloten, een Ier en een Engelsman. We waren hun al eerder tegen gekomen. Met 3 auto's en twee motoren rijden we verder tot de volgende bushcamp aan zee even voor Boujdour. Inmiddels is het 14 november bijna bij de grens van Mauritanië. Voordat we de grens overgaan overnachten we met nog 2 andere auto's bij een benzinestation zodat we morgen niet al te lang naar de grens hoeven te rijden, nou en dat was maar goed ook. De hele grens overgang van Marokko naar Mauritanië heeft wel 7 uur geduurd. Tijdens het wachten maar een potje rummikub gespeeld, ja je moet toch wat. Vraag ons niet hoe dat kan want we gingen van het ene loket naar het andere (politie, douane aan de Marokkaanse grens, stukje niemandsland via piste en dan ook weer politie en douane aan de Mauritanië grens) en telkens een autootje verder. Alles wordt steeds opnieuw met de hand in een groot boek overgeschreven. Het was met elkaar toch wel lachen om te zien hoe alles gaat en ja je kan ook niet anders want het gaat echt niet sneller als je je druk maakt. Daarbij waren ze allen even vriendelijke en deden ze gewoon hun werk.
Tot zover onze belevenissen en hieronder nog een aantal weetjes als afsluiter van Marokko en de westelijke Sahara.
En wij het naar ons zin hebben!!
Klik hier voor alle foto's van Marokko&Westelijke sahara
Klik hier voor reisverslag Mauritanië
|
|
M&M |