13 oktober 2008                            (31 km)

Vroeg opgestaan om in Tarifa een boot naar Tanger te regelen.

Na wat gezoek hebben we om 11:00 een ticket voor de snelboot (35 min), maar die vertrok al over 5 minuten.

Dan maar wachten op de volgende boot om 13:00. Na wat rondgehangen te hebben in de lokale haven, rolde Maatje langzaam maar zeker op weg naar de boot.

Na wat wachten op een bus die niet van de boot kon komen, waren we dan eindelijk vertrokken naar Tanger in Marokko.

Op de boot de eerste formaliteiten: formuliertje invullen, wachten in de rij en paspoort controle. Nog even op het dek uitwaaien en langzaam Marokko steeds dichter bij zien komen. Om iets over half twee waren we aangemeerd. Dat gaat lekker vlot. Het van de boot rijden neemt nog een halfuurtje in beslag, omdat onderaan de afrit van de boot de paspoorten nogmaals gecontroleerd worden!? En dan eindelijk doorrijden. Of......

Weer wachten in de rij. Maatje moet namelijk ook een 'paspoort' c.q. invoer bewijs hebben. Een officieel ogende man wijst ons de weg in de rij en vraagt (alweer) onze paspoorten en het kentekenbewijs, al snel gevolgd door de vraag een kleine bijdrage te leveren voor het invullen van de formulieren door hem. Na wat munt geld en een vriendelijk gesprek over "zeer goede auto voor Marokko en Sahara", waren de formulieren snel klaar. Mochten we weer 10 meter verder rijden. Na een uur wachten en wat gesteggel over welke rij wij wilde hebben (want die andere schoot toch echt meer op) En toen een nog officiëlere uitziende douanier die het ingevulde formulier en het kentekenbewijs wilde aanemen. Hij loopt weg en er gebeurt wederom niets. Tot een oud mannetje Mark gebaart uit te stappen en met hem mee te komen, met paspoort natuurlijk. Hij legt uit dat Mark naar de douane moet om zijn net gekregen visa nummer op de boot te laten controleren (natuurlijk!?) en dat hij het allemaal wel in goede banen zal leiden. De man geeft zeer gedetailleerde aanwijzingen hoe het paspoort open te houden, te geven, waar te staan en wie aan te kijken. Ook werd er gevraagd wat Mark voor werk deed. Het antwoord: manager bij het ministerie van verkeer hielp hem snel naar het volgende loket. Na 10 minuten waren dan eindelijk alle formulieren ingevuld, stempels gezet en liepen de douanier en het oude mannetje met Mark terug naar Maatje. En toen kwam de laatste vraag: heb je ook een pistool bij je? Een wat? Een pistool? Euh, nee, vandaag toevallig niet. Douanier gerust, oude mannetje blij met zijn goede service en wij al ons kleingeld kwijt, maar we konden eindelijk Marokko in rijden.

Tanger is een grote stad, maar met goede wegwijzers, was de weg richting Rabbat makkelijk en snel gevonden. Onderweg bij een hele grote supermarkt geld en boodschappen gedaan en besloten de eerste de beste camping op te zoeken en te genieten van het hele mooie weer. In korte broek en T-shirt en alle raampjes open rijden we naar camping Achakhar bij Cap Spartel vlakbij de grotten van Herculus even buiten Tanger. We checken in bij een vriendelijke receptie en installeren ons op een fraaie camping. WIJ ZIJN IN MAROKKO!!!!!!

14 oktober 2008                                 (106 km)

Op weg naar de volgende bestemming, ons doel vandaag is naar Asilah te rijden om daar de medina te bekijken. Een medina is een ommuurd oud stads centrum met smalle kleine straatjes en typische Marokkaanse winkeltjes. Op een terras maar eens de Marokkaanse mint thee en koffie geproefd. Nou kan je vertellen de koffie was best te drinken, maar de mint thee hoeft voor Mark niet meer. 

Ashila ligt aan de kust dus even naar zee gelopen om daar uit te waaien.

4x4 in Marokko 19 oktober t/m 25 oktober

dag 1 van Marrakech naar Ouarzazate

Op zaterdag was het verzamelen op de camping in Marrakech. Sommigen vliegend en met een huurauto, maar ook verrassend veel met eigen vervoer. De dag bestond dus voornamelijk uit kennismaken met de groep, elkaars auto bekijken, en briefen wat we hoe en wanneer gaan doen. Klinkt erg spannend en leuk. We hoorde dat het erg geregend had in Marokko, en rekening moesten houden met een paar aanpassingen in het programma. We hebben in deze de week 1 avond regen gehad, verbazend als je ziet hoeveel er kapot is aan de natuur en wegen wat we hebben gezien onderweg. Veel wolken maar lekker tempratuur. In de avond zijn we met een aantal uit de groep naar Marrakech op het het plein geweest. Erg druk, lekker uit eten geweest en door de kleine straatjes gewandeld. Vroeg naar bed voor het begin van de trip.

Zondag begon de reis dan eindelijk echt. Half acht ontbijt en half 9 rijden. We hebben er zin in. De groep is erg leuk. De eerste dag bestaat voornamelijk uit het passeren van het Atlas gebergte naar de andere kant, maar dan natuurlijk niet via de gewone weg. Bij Demnate slaan we van de gewone weg af en vervolgen een kronkel weggetje (2 passen) omhoog, prachtige uitzichten. De lunch gaan we houden in een jagershutje het was koud en het regent een beetje. Om ons heen de jagers die net terug komen en natuurlijk kindertjes die ook wat lekkers van de lunch willen.

De rit duurt de hele dag. Steile stukken die in z'n één genomen moeten worden, omdat het terugschakelen van 3 naar 2 niet echt gaat zoals het hoort. Met klutsen en geduld van de andere groepsleden rijden we door en belanden aan het eind van de dag in Ouarzazate op een camping. Daar beraden wij ons wat te doen. Zonder de 2e versnelling is het niet prettig rijden. Maar de groep was heel resoluut: dit gaat jullie in de grote reis ook gebeuren. Proberen op te lossen en door gaan! En indien nodig, slepen zij ons voort. Met Paul rijdt Mark en Maatje naar een lokaal benzine station annex garage en er wordt overlegd. De garage is gesloten, maar de put mag gebruikt worden (in Afrika kan dat gewoon). Koppeling nagekeken en bijgevuld, versnellingsbak olie bijgevuld. En rijden maar weer. Achteraf een goed besluit, want Maatje rijdt de hele week als een kievit. Deze avond hebben we op een camping geslapen. Aangekomen bij de camping gaat het heel hard regen, en we moesten nog eten koken met z'n allen. Maar zoals dat gaat in Afrika wordt er gewoon een hokje vrij gemaakt waar we kunnen zitten en eten.  Helemaal goed.

En we waren niet altijd de langzaamste!

In de middag wordt verder gezocht naar een plek voor wederom een bush camp. In de buurt van een aantal berber kampen strijken we neer tussen de duinen. Een paar nomaden op bezoek en een hol van een woestijn vos maken het weer een geweldige plek om te kamperen. En het zand zit inmiddels overal.

Hopen dat we niet te veel tegenliggers tegenkomen. De weg werd steiler en steiler en bochtiger en bochtiger en hobbeliger en hobbeliger, kortom Maatje schudde over de weg. Er waren stukjes bij waar we maar stapvoets in de lowgear konden rijden. Eén bocht moest zelfs al stekend genomen worden, omdat Maatje er anders niet door heen kwam. Marga is hier toch maar even uitgestapt, zogenaamd voor de mooie foto's. De piste was 30 km en we hebben er 4 uur over gedaan! Heftig, spannend en achteraf heel gaaf.

Na de piste via een redelijk geasfalteerde weg door de bergen verder richting Marrakech. Vlak daarvoor is de groep gesplitst: een deel ging naar Marrakech en de rest gingen met Paul en Renate mee naar hun camping: camping Zebra in Ouzoud. 

Onderweg kom je van alles tegen, koeien op het dak van de vrachtauto (helaas nu even geen foto van) of......voor opa was geen plaats meer binnen dan maar achter in de bak.

Nog even tanken en geld pinnen onderweg, heerlijk nagekletst en gegeten bij Paul en Renate in de berber tent. Het was al donker dus konden we nog niet veel van de camping en mooie omgeving zien. Paul en Renate zijn de camping nog aan het opbouwen, wonen nu nog in een tent, maar het huis is in aanbouw. Met uitzicht over de vallei. Paul en Renate zijn geweldige reisleiders en camping eigenaars, gastvrij en hebben een erg leuke knusse camping. 

We kunnen terug kijken op een zeer geslaagde week. Alles is niet op te schrijven. Dit moet je gewoon meemaken. Op verzoek kan ieder meer foto's bekijken en natuurlijk hebben we ook heel veel op de film staan. Alles wat je leest lijkt misschien wat kort of saai, maar we kunnen je vertellen dat niets gewoon was. Dat maakte de hele week zeer bijzonder.

Vervolg Ouzoud

Samen met nog twee auto's besluiten we nog een paar daagjes op de camping te blijven van Paul en Renate. Gewoon omdat het gezellig is, we toe zijn aan de was en de auto enigszins zand vrij maken. Op de camping komt de wasvrouw langs die ons wasje doet (op z'n Afrikaans), lekker wat rondhangen en niets doen.

Vandaag is de laatste dag voor ons op deze plek, we rijden dan weer naar het noorden van Marokko en verwachten vrijdag de boot naar Spanje te nemen, niet dat we er zin in hebben, maar anders zijn we niet op tijd terug. We willen namelijk niet elke dag zoveel kilometers rijden zodat we het Afrika gevoel zolang mogelijk kunnen vasthouden..

Het is vandaag 28 oktober bewolkt en redelijk fris, maar het vakantie gevoel is er niet minder om, dus is Marga in een berber tent gekropen om de site bij te werken.

Nog gesproken met Remco en Simone die nu net onderweg zijn met een oude VW bus en een rondreis gaan maken door westelijk Afrika. Hetzelfde als wij volgend jaar willen doen. Vanmiddag een hoop regen niet te hopen dat er te veel valt, want het dorp was vorige week volledig overstroomt. We hebben de beelden gezien en daar wordt je echt niet blij van. Water riviertjes door de winkeltjes en straten. Morgen is er weer een dag :-)

Tot het volgende bericht groetjes van M&M en een toeter van Maatje.

29 oktober                                                                 

Vandaag beginnen we langzaam aan de terugreis. Eerst afscheid en dank aan Paul en Renate voor een onvergetelijke trip, persoonlijke aandacht en heerlijke 'after relaxing' bij hun op de camping.

Het heeft inmiddels flink geregend en we moeten de geplande route dan ook anders maken (what's new :-). Via een mooie route langs het stuwmeer nemen we afscheid van de bergen. Via allerlei binnenwegen rijden we op ons gemakkie richting Casablanca. Onderweg drinken we wat thee bij een lokale café en doen een paar boodschappen in kleine lokale winkeltjes. We voelen ons helemaal thuis in Afrika.

Aan het eind van de dag stoppen we bij camping Ocean blue in de buurt van Mohemmedia, waar we eerder hebben gestaan.

30 oktober                                                            

Met een strak blauwe hemel worden we wakker en direct begroet door de oude camping baas. Hij is blij verrast (je weet het nooit met al dat 'inshallah') en hij vraagt waar we onze trouwdag hebben gevierd. Na een kort gesprek, want we moeten weer verder, is het tijd voor Maatje d'r dagelijkse routine beurt te geven. Olie prima, een klein slokje koelvloeistof en het lijkt gedaan. Maar dan valt ons oog op een hoop olie spetters onder de motorkap. Nadere inspectie leert dat de luchtretour is losgeraakt. En omdat we hiervoor geen juiste boutjes hebben, biedt een stukje ijzerdraad uitkomst. Echt op z'n afrikaans en muurvast.

De weg is saai over de snelweg naar Tanger. Als we de stad binnen rijden begint het steeds harder te waaien. Van de camping hadden we alleen een waypoint, dus al links en rechtsaf slaant door de stad (op heuvels gebouwd) : camping 100 m. Voor ons lag echter alleen maar een braak stuk terrein, met plassen en modder. Toch maar even vragen. En inderdaad, de camping moet daar liggen. Maatje maar even geparkeerd om het terrein te verkennen en te bepalen of we überhaupt wel verder gaan. Al wandelend komt een vriendelijke jongen ons vertellen dat de camping iets verder ligt en er al twee 4x4's hier door heen zijn gereden en nu op de camping staat. Hoe hij dat weet? Hij werkt bij de receptie van de camping. Net als Mark bepaalt heeft hoe hij Maatje door de plassen en modder heen wil loodsen, geeft de jongen aan dat er ook nog een andere weg naar de camping is. Da's mooi, dan nemen we die, want Maatje eventueel met z'n 3-en uit de modder duwen is toch wel heel zwaar.

Marga besluit vast naar de camping te lopen en Mark stapt met de jonge man in Maatje. Via allerlei binnendoor weggetjes en steegjes, loopt de weg uiteindelijk dood bij een muur en een poort, die na één keer toeteren wordt geopend. De camping is bereikt, of.... Helaas dit was nog maar het begin van de camping. De daadwerkelijke plekken worden pas bereikt via en steile afdaling langs kronkelweggetjes en door overwoekerende palmbomen. Beneden staat één 4x4 (landcruiser korte versie, 6 cil., 4,2 liter) en Mark is blij dat hij Maatje niet door de modder heeft geprobeerd. Maar dan moet ie morgen het steile pas weer omhoog. Geen probleem, we weten nu wat Maatje kan.

's Avonds dineren we als enige gast in een restaurant met uitzicht op Spanje. Het begint steeds harder te waaien en 's nachts ook nog te regenen. Benieuwd wat morgen brengt.

31 oktober                                                           (29 km)

En ja hoor, de hele nacht heeft het hard gewaaid en regen kwam met bakken naar beneden. Als we wakker worden is het even droog, maar na het ontbijt begint het weer flink te regenen en het waait nog steeds hard. Vandaag gaan we Marokko uit en willen aan het eind van de dag bij Sevilla kunnen zijn. Nou dat hebben we niet gehaald. Lees maar verder. 

We vertrekken om 9:00 van de camping. Mooi op tijd vonden wij. De steile weg naar boven van de camping af is voor Maatje een makkie. Tanger doorrijden in de regen op zoek naar de haven heeft toch wel een half uurtje geduurd. Aangekomen bij de haven komt één van de vele verkopers die er rondlopen om kaarten te verkopen, ons vertellen de snelboot naar Tarifa (waar wij retour ticket voor hebben) niet gaat wegens te ruige zee. Ja, ja zeiden we tegen elkaar dat zal wel. Hij wil ons kaarten verkopen voor een andere boot, nou daar trappen wij niet in! (hadden we misschien toch wel moeten doen).

De volgende stap is Maatje weer uitvoeren bij de douane. De heen weg kostte ons dit 3 uur. Nu waren we in 20 minuten klaar en hadden we zelfs nog een auto kado gekregen (foutje van de beambte, hij wilde gewoon graag 2 keer naar onze auto kijken :-).  Goed, alles loopt op schema (behalve de regen) dus op zoek naar de boot. Een eindje verderop lag ie mooi afgemeerd. Wij er naar toe. Maar waarom was hier niemand? Waarom was de laadbrug omhoog? Toch maar even vragen. Is dit de snelboot naar Tarifa? Ja, maar die gaat niet vandaag. Niet?! Nee, alle snelboten gaan vandaag niet vanwege de harde wind! Wat nu te doen? Terug naar de camping en wachten tot morgen betekent Maatje weer invoeren. Veel uren wachten en geen garantie dat de boot morgen wel gaat. Dan de auto maar parkeren en proberen ergens wat meer informatie te krijgen. 

Lopend door de stromende regen, lopen we terug naar het enige gebouw op de haven. Daar worden we aangeschoten door 2 Amerikaanse back-packers die helemaal niets weten en ook niet geholpen worden. Ze hebben bovendien geen geld meer voor andere tickets. Wij weten ook niets, maar besluiten verder te gaan en als we informatie hebben over hoe en wat verder, het hun te komen vertellen. We lopen verder en worden als snel door een zeer aardige Marokkaan aangesproken die ons weet te vertellen dat er wel boten gaan, maar dat je daar nieuwe tickets voor moet kopen en hij weet (natuurlijk) bij welke maatschappij je dat het beste kunt doen. We kijken nog even verder en zien daar een loket van onze maatschappij. Daar maar eens vragen. Helaas, gesloten (wat moet je anders: boze klanten?). We besluiten toch maar nieuwe tickets te kopen en hebben begrepen dat we in Spanje ons geld kunnen terugvragen (inshallah). De Marokkaan regelt geweldig snel nieuwe tickets, ook voor Maatje, voor de boot van 11:30. Het is dan wel een langzame boot en ze gaat naar Algeciras, maar we kunnen vandaag nog naar Europa. Ook de Amerikanen blijken gewoon met deze boot mee te kunnen. We nemen ze maar op sleeptouw en drinken met z'n allen gezellig een kopje koffie in Maatje, want buiten regent het nog steeds pijpenstelen.

Plots wordt onze rust verstoord door een chaos van auto's en vrachtauto's die lang ons heen komen rijden. Mark stapt uit in de regen en gaat informatie halen (want informatie brengen of omroepen is er in Marokko echt niet bij). Er schijnt een boot aan te komen van de maatschappij waar wij bij geboekt hebben. We starten Maatje en voegen ons in de rij. Marga gaat nog maar eens informeren of dit echt onze boot is (iedereen heeft namelijk een andere kleur formulier achter het raam) en we wachten op wat verder gaat komen. Oh ja, de Amerikanen zitten nog steeds bij ons achter in Maatje. Het wachten wordt onderbroken door het spel van bewakers, auto's met aanhangwagens en jonge jongens die illegaal proberen over te steken.

Na een uur wachten, begint de rij heel langzaam weer in beweging te komen en één voor één mogen de auto's aan boord. Maatje wordt met 50 andere auto's strak geparkeerd (de spiegels moeten ingeklapt worden anders past het niet (het kan dus wel Paul!)) op een soort van hefbrug. Maakt niet uit. We zijn aan boord en gauw(!) in Spanje en het aller belangrijkste: het is er warm en droog, want met al dat informeren waren we toch behoorlijk nat geworden. We nestelen ons ergens in een bar en maken ons op voor een heftige vaart over de zee (anders was de snelboot wel gegaan, toch?). Tijdens de boot reis worden we aangesproken door twee Marokkaanse mannen die al heel lang in Nederland wonen en ons hadden gezien met de auto. Gezellig gekletst. Dit maakte de boot tocht een stuk aangenamer. Na vele koppen koffie en thee komen we uiteindelijk om 20:00 uur aan in Algeciras, beter laat dan niet. Dat wil zeggen de boot meert aan dan ben je er nog niet af. Iedereen gaat op zoek naar zijn auto, en kijk daar zien we Maatje staan helemaal achter aan. Hoe gaan we daar komen?. Zoekend naar de weg tussen al die auto's komen we bij Maatje, en nu maar eens kijken hoe we erin komen. Marga inmiddels heel lenig geworden gaat via de achterkant naar binnen om uit eindelijk voorin te komen. Goed daar zitten we dan, en nu maar weer eens zien hoe lang dit gaat duren, Maar wij blijven lachen hoort er allemaal bij. Om 21:00 uur zijn we van de boot en kunnen door de douane, veel auto's worden eruit gehaald om na te kijken op eventuele. smokkel e.d. maar wij mogen overal direct door. Met nog steeds een hoop regen besluiten we zo snel als we en hotel vinden te stoppen en dat hebben we gedaan. Om 22:00 uur komen we moe aan, nemen een warme douche en gaan naar bed. Morgen is er weer een nieuwe dag we zie wel hoe we naar Nederland gaan rijden.

Kortom, we zijn om 10:00 uur bij de haven en uiteindelijk om 21:00 in Spanje. Een tochtje van normaal 2 uur met de boot en wat tijd voor de formaliteiten. Maar vandaag even niet. Geeft niets, hebben jullie weer wat leuks te lezen.

Zie vervolg Europa terug reis 1 november, dit was Marokko.

M&M