 |
Mauritanie | |
|
Mauritanie | |
|
|
15 t/m 19 november 2009 Hier zijn we dan in Mauritanië, de grens overleeft:-) op naar camping ABBA. Een heerlijke warme douche en we laten voor ons koken. Heerlijk gebakken kip en vis met patat en prutje helemaal goed. Met z'n allen om de tafel (8). De volgende dag gaan Iris, Roderick, Frans en Joke weer verder want hun visum loopt anders af en mogen ze niet meer door Mauritanië reizen. Onze visum loopt nog 20 dagen dus we hebben nog effe de tijd. Vandaag een dagje rust d.w.z. wasje doen, de stad door op zoek naar eten, geld en de verzekering voor de auto regelen, want dat moet je doen per land. In de middag is Mark samen met Gerrit onder Maatje gekropen om de voorbanden te controleren. Tijdens de piste bij de grens leken de voorwielen heel erg te wiebelen. Maar eerst een luifeltje bouwen tegen de zon, dan een dekentje op de grond tegen het zand en dan kun je eindelijk aan de slag. Nadere inspectie leverde geen problemen op, maar liever goed gecontroleerd dan half op de gok. Tot slot mocht Marga nog voor de zekerheid een test rondje rijden over de camping. En dan vond ze leuk dus deed ze er nog maar 3.
De volgende dag weer vroeg op aangezien we de strandroute langs Mauritanië wilden gaan rijden dit houd in een stuk piste rijden en daarna een lang toer over het strand. Hier zouden we dan 3 dagen over doen. In de morgen stond Gerrit op met een zeer rood oog en we dachten daar zit wat in maar ja wat? Na wat oogdruppels besluiten we te gaan rijden. Nog maar net op weg gaat Jorina verder rijden want Gerrit ziet toch wel erg slecht met zijn oog. Na wat zoeken besluiten we de weg af te gaan om de piste te pakken. Maatje voorop gassen om door het zand heen te komen. Maar ja, alles moet weer wennen en Mark reed iets te langzaam door het mulle zand en ja hoor we zaten vast. Dat wordt graven. Uiteindelijk zijn de zandplaten gepakt en met veel gas geven trok Mark Maatje uit het zand. Zo die vuurproef hebben we ook weer gehad. Vervolgens scheurt Jorina in één keer door het zand en de volgende auto ook. Na een kilometer of 3 gaat ons lampje van de accuspanning branden (hebben we dit niet eens eerder meegemaakt!). We stopen even om het probleem te zoeken. Inmiddels horen we ook dat het met Gerrit niet zo lekker gaat. Hij heeft in het zand en de scherpe zon veel last van zijn oog. Jorina plakt zijn oog zorgvuldig dicht en we besluiten dan ook snel om terug te gaan naar Nouadibouh. De 3e auto gaat door. De weg terug over piste loopt zonder problemen en ook het stukje zand wordt nu in één keer goed genomen. Terug in Nouadibouh even langs de apotheker bij het ziekenhuis voor en oogzalfje voor Gerrit en dan op zoek aar een camping. Niet dezelfde, want we hoorden dat er een groep van 30 auto's van de Amsterdam Dakar Challange langs zou komen en we wilden voor Gerrit graag rust. Na wat zoeken vonden we een heel kleine camping in het centrum met een bedoeïenentent. We waren de enige, dachten we, maar in de middag liep de kleine camping vol met andere overlanders en zelfs een bus met caravan werd tussen alle auto's in geparkeerd. In de middag zijn we de acc's en dynamo's maar eens gaan door meten. De accu is oké, maar de dynamo geeft niet de juiste spanning. Met de satelliettelefoon van Gerrit en Jorina contact gezocht met Emiel en Herman van Dakar over wat te doen. Het lijkt dat de dynamo kapot is en Herman gaat zijn best doen een nieuwe op te sturen. We kunnen nog wel rijden en hopen in Dakar de nieuwe van het vliegveld te kunnen halen. De lucht was inmiddels bewolkt en alles werd snel vochtig. Vroeg op bed en morgen kijken we verder. Gerrit is opgestaan met praatjes en dat betekent dat het goed gaat met zijn oog. We besluiten op weg naar Nouakchott te gaan, maar dan via de nieuwe asfalt weg, 450 km door de woestijn. Eerst de banden zien op te pompen, want dat durfden we niet meer met onze eigen compressor i.v.m de dynamo, Gerrit's oog afgeplakt (wat het goed doet bij de politie/douane-controles) gaan we weer kilometers vreten naar Nouakchott, waar we aan het eind van de middag aankomen op een geweldige plek aan het strand. Maar de WC en douche werkten niet het was er smerig en onrustig, maar goed het is voor 1 nacht en we bouwen het kamp op en betalen vast voor de nacht. 's avonds krijgen we nog een heerlijk :-( kopje traditionele thee. Vroeg op bed om de volgende dag naar een andere camping in dezelfde stad te rijden. Deze is snel gevonden en helemaal goed. We zitten nu hier onder de bomen de site bij te werken waar ook nog de huis schildpad rond loopt. Morgen zien we weer verder of we blijven nog een dag of rijden door richting Senegal.
20 november 2009 Vandaag om 7 uur vertrokken op weg naar Senegal. Van een duits stel een waypoint gekregen van verkorte route naar de grens met Diama over een piste. In de stad nog even brood halen en tanken en we zijn om half 8 op weg. Na 150 km vinden we de piste. Een onverharde weg die momenteel wordt gerenoveerd. Groot bord dat je er niet in mag, maar vriendelijk lachen en zwaaien en er wordt vriendelijk teruggezwaaid en veel plezier gewenst. De piste is mooi: gravel over heuvels met af en toe wasbord (net en ritje in een houten rollercoaster) en komt uiteindelijk bij een dijk langs de Senegal rivier. Via de dijk kom je in een natuurpark met flamingo's, pelikanen en varanen en twee hele kleine vissersdorpjes. De weg is onverhard en vol kuilen, maar goed te doen.
Bij het verlaten van het park een politie controle, die graag entree wilde voor het park die we zojuist doorkruist hadden. Dat wij het raar vonden dat we entree moeten betalen bij het verlaten, interesseerde ze niets. De truc om een bonnetje te vragen hielp ook niet, want die schreven ze vrolijk uit en we konden dus niets anders dan betalen. Nog een stukje piste en we bereiken de grens. Een Nederlander die zojuist de grens is gepasseerd geeft ons nog even de laatste informatie over wie wel en niet te betalen en wat te doen dus dat moet toch snel lukken. Omdat Mark de enige is die enigszins Frans spreekt mag hij met alle paspoorten de formaliteiten afhandelen (ze komen namelijk echt niet naar je toe). Bij de douane wordt zoals gewoonlijk weer alle informatie van paspoorten en kentekenbewijs in het grote boek geschreven en de paspoorten gestempeld. Mark krijgt zelfs een kopje thee voor het wachten en het gaat best vlot. Dan zegt de man 10 euro per auto te willen. Mark geeft aan geen euro's te hebben, maar nog wel geld van Mauritanië zelf. Ook goed, als het maar omgerekend 10 euro is. Geld gehaald, betaald en we konden naar het volgende kantoor, de politie. Een slok water, de rest op de hoogte gebracht en Mark gaat naar de politie, maar krijgt geen 'zakgeld' mee van de groep. Bij de politie moeten ze eerst nog wakker worden, maar dan gaat het ook daar best vlot met het invullen van het grote boek met alle (dezelfde!) gegevens en de stempels. De wending kwam toen ook zij 10 euro per auto wilde hebben. Dit was niet de informatie die wij hadden gekregen, dus er moet even overlegd worden. Buiten besloot Gerrit met Mark mee te gaan, want hij wilde wel eens weten wat er met die 10 euro ging gebeuren. Dus terug en Gerrit in de rol van geïnteresseerde, maar niet voor de gek te houden en Mark als vertaler. Na wat 'waarom?' en 'daarom!' gingen de 2 douaniers plotseling in stilte druk zoeken in allerlei bakjes en lades. De heren wachten geduldig op wat zou komen. Na ongeveer 5 minuten en alle bakjes nagekeken, draaide de baas van de twee zich naar Gerrit. Zonder nog en woord te willen uitspreken naar de 'lastige' Gerrit, maakte hij met gebaren duidelijk dat hij moest opstaan en weggaan en naar het volgende loket moest gaan. De heren pakte alle papieren snel van tafel en maakte zich op voor de volgende. Dit keer tax voor de village: 1,10 euro. Deze werd snel betaald en we waren het land uit. Slagboom open laten maken door de tax village mannetje en op naar de Senegalese grens via een dam met brug. De dam gepasseerd stoppen bij een slagboom. Die wilde een mannetje pas openmaken als wij 10 euro per auto zouden betalen. Dat vonden we toch wel een beetje veel en dus gaven we aan dat we het toch wel raar vonden om 2 keer voor de brug te moeten betalen, namelijk via onze belasting centen die via Europese sponsering de brug mogelijk had gemaakt en nu weer. De man bleef standvastig. Gerrit's uitleg dat hij in Nederland bruggen plaatst en zijn 'vakkundige' inspectie door een keer op de brug te stampen, gevolgd door een "mmm, niet zo best", hielp niet. Zelfs met 2 briefjes van 5 euro in de hand en proberen voor één auto te betalen en één gratis beroerde de man niet. Dan maar betalen, maar pas na een bonnetje van hem te hebben ontvangen. De man schreef rustig een bonnetje uit met daarop en bedrag van 4000 CFA. Hé, dat is gunstig. Dat is namelijk 6,15 euro. Zelfs bij navraag bleef de man dit bedrag noemen. Prima, alleen hadden wij nog geen CFA's. Of we het ook in euro's mochten betalen? Ja hoor. Oké, dan 4000 CFA = 6,15 euro keer 2 auto's = 12,30 euro. Hier heb je 15 euro en veel plezier ermee. De man voelde zich genaaid (terecht!) en vroeg nog om een kleine bijdrage voor hem persoonlijk, maar we vertrokken naar de grens. Omdat de combinatie Gerrit en Mark goed werkt, besloten ze dit bij de Senagalese grens voort te zetten. Eerst de politie. Een vrolijke agent die graag zijn Engels wilde ophalen en van grapjes hield, maakte het weer alles invullen en afstempelen aangenaam en zelfs leuk. En bovendien: we hoefden niet te betalen! Opgetogen vetrokken de heren naar de douane. Terwijl binnen Gerrit de formulieren liet invullen, werd buiten de auto gecontroleerd door een andere douanier. Even een snelle blik in een paar kastjes is voldoende. Binnen kreeg Gerrit intussen een kapotte digitale camera in de hand gedrukt met de mededeling dat hij die moest maken. Het bleek dat de douanier wel foto's kon maken, maar niet meer terug kon zien op het schermpje. Gerrit liet zijn 'magische' vingers over het toestel glijden en sprak een paar toverspreuken en zie daar: de gemaakte foto verscheen op het schermpje van het toestel (gewoon een kwestie van de juiste knop indrukken, maar wisten zij veel). De douanier was helemaal blij en maakte constant foto's van iedereen om te zien of het nog steeds werkte. Verder was het afrekenen van de 'passanvant' (5 euro) standaard. Nog even een verzekering voor de auto regelen bij een zeer vrolijke Senagalese dame en we zijn in Senegal!
Tot zover onze belevenissen en hieronder nog een aantal weetjes als afsluiter van Mauritanië
klik hier voor alle foto's van Mauritanië.
Zie verder Senegal reisverslag
|
|
M&M |
